Estonia

W rezultacie operacji tallińskiej Armia Czerwona zajęła całą kontynentalną część Estonii. Ostatnie walki między Estończykami pod niebiesko-czar-no-białymi sztandarami, a ich pobratymcami w mundurach Armii Czerwonej stoczono 22 i 23 września w zachodniej części kraju. Działania wojenne na wyspach, z udziałem 8. Estońskiego Korpusu Strzelców trwały jeszcze dwa miesiące. Jesienią uzupełniono korpus Estończykami zmobilizowanymi przez władzę radziecką na mocy dekretu z 28 sierpnia 1944 r. Od 17 lutego 1945 r. do końca wojny korpus uczestniczył w walkach 2. Frontu Bałtyckiego z odciętym zgrupowaniem niemieckim w Kurlandii. 20. Estońskiej Dywizji SS, mimo strat, udało się wycofać na zachód. W grudniu 1944 r. w Neuhammer na Dolnym Śląsku połączono jej rozproszone i osłabione oddziały i uzupełniono do stanu ok. 10 tyś. ludzi. W końcu stycznia 1945 r. znalazła się znów na froncie, obejmując obronę odcinka Odry w okolicach Opola. Straty w walkach obronnych wyniosły blisko 2 tyś. ludzi i w połowie kwietnia dywizja została przeniesiona na czeski odcinek frontu. W ostatnich dniach wojny, w „czeskim piekle", zginęło ok. 500 jej żołnierzy. Część zdołała się przebić na tereny zajęte przez armie aliantów zachodnich, inni znaleźli się w niewoli radzieckiej, skąd droga prowadziła najczęściej do syberyjskich łagrów. Po kilku latach mogli tam spotkać swoich rodaków z Armii Czerwonej. II wojna światowa była najtragiczniejszym wydarzeniem w dwudziestowiecznych dziejach Estonii. W 1940 r. państwo utraciło niepodległość, a nieudane próby jej odzyskania zostały okupione dużymi ofiarami. Straty materialne objęły ponad połowę zasobów mieszkaniowych, 45% przemysłu i 40% linii kolejowych.

przeprowadzki warszawa Grecja last minute American Tourister biuro rachunkowe kraków